โซนสยาม

แต่งภาพหน้าใส หล่อได้แบบไร้สิว

บักสน — Sat, 04 Sep 2010 19:12:45 +0000

สวัสดีครับ หายไปนานกับการเขียนฮาวทู photoshop นะครับ ต้องขออภัยด้วยครับ สาเหตุมาจากต้องทำงานทั้งงานส่วนตัว งานหลวง งานบ้าน ฮ่าๆ และบางทีก็ไม่รู้ว่าจะเขียนฮาวทูเรื่องอะไรดี ไม่ใ่ช่ว่าไม่มีเรื่องอยากเขียนนะครับ แต่มันติดที่ว่า เอ๊ะ ทำแบบนี้เค้ารู้กันแล้วหรือเปล่าว่ะ กลัวอารมณ์สอนหนังสือสังราชให้ว่ายน้ำ เอ้ย! สอนหนังสือสังราช เฉยๆ เอาเป็นว่า ถ้ามีใครอยากจะทราบวิธีใช้งาน photoshop แบบไหนก็ลองเขียนขอกันมาได้นะครับ ถ้ามีเวลาผมจะจัดให้ครับ ^__^

วันนี้ผมนำเทคนิคการแต่งหน้าใสมาฝากครับ จริงๆก็เป็นเทคนิคพื้นฐานมากนะครับ อาจจะหาอ่านได้ในอินเตอร์เน็ตทั่วไป แต่ช่างเหอะ ก็ขอเขียนฝากไว้ในบล็อกตัวเองด้วย เผื่อมีคนที่ยังไม่รู้วิธีจะได้ทราบ

ก่อนที่จะไปสู่เทคนิคการแต่งหน้า ผมขอเวิ่นเวอร์นิดนึงครับ ว่าการรีทัชหน้าคนเนี่ย หลักๆแล้ว มันก็วนเวียนอยู่กับเรื่องดังต่อไปนี้

ตระกูลลบๆๆ เช่น

ลบสิว
ลบรอยตีนกา
ลบกระ
ลบฝ้า
ลบตาแดง

ปรับแต่งสี/แสง เช่น

เพิ่มหรือลดความเข้ม สี/แสง
เปลี่ยนสี เช่น ตาเป็นฟ้า ผมออกทอง

ครับ จริงๆแล้วมันก็มีประเด็นหลักอยู่แค่นี้ ที่เหลือก็เติมแต่งกันนิดๆหน่อยๆ

เอาละ มาดูเทคนิคของฮาวทูครั้งนี้กันนะครับ

ดูภาพก่อนและหลังก่อนครับ

ชายหนุ่มผู้นี้ ผมเจอในอินเตอร์เน็ตแบบพี่ท่านสิวเขรอะมาก เลยคันไม้คันมืออยากแต่งหน้าให้เสียเหลือเกิน จึงบังเกิดให้เกิดบทความนี้ขึ้นมา

วิธีทำนะครับ

1. เปิดภาพต้นฉบับขึ้นมาก่อน

2. ทำการ Duplicate ภาพต้นฉบับด้วยการกดปุ่ม ctrl+J

ถ้าใช้ CS5 อ่านข้อ 3-4 ถ้าเวอร์ชั่นต่ำกว่าข้ามไปอ่านข้อ 5 ครับ

3. ใช้เครื่องมือ spot healing brush (มีเฉพาะใน CS5 สำหรับคนใช้เวอร์ชั่นนี้)

4. กำหนดค่าเป็นแบบ Content Aware ครับ ซึ่งเป็นฟังก์ชันที่โดนใจผมมากสำหรับ photoshop รุ่นนี้ เพราะทำให้การแต่งภาพมันประหยัดเวลาได้มากกกกก เลยทีเดียว

5. สำหรับคนใช้เวอร์ชั่นต่ำกว่า CS5 ให้ใช้เครื่องมือ stamp tools แล้ว กดปุ่ม alt ค้างไว้ คลิกเลือกบริเวณผิวที่ใกล้เคียงกับบริเวณที่ต้องการลบ แล้วจากนั้นก็ระบายๆ ทับบริเวณที่เกิดสิวครับ (ซึ่งต้องใช้เวลาและความอดทนค่อนข้างสูง กรณีสิวเยอะ)

6. บริเวณตัวอย่างที่เราต้องลบออกครับ

ขั้นตอนการแต้มบริเวณเกิดสิวใช้เวลาเยอะสุดครับ ต้องอาศัยความอดทนนะครับ ^^

7. หลังจากที่เราแต้มสิวและริ้วรอยจนพอใจแล้ว ก็ให้เราทำการ Duplicate เลเยอร์ที่เรา
แต่งแต้มเรียบร้อยแล้วขึ้นมาอีกหนึ่งเลเยอร์โดยกดปุ่ม Ctrl+J

8. ผมจะทำการลด noise ใ้ห้กับภาพนี้ครับ โดยไปที่เมนู Filter>Noise>Reduce Noise
ค่าต่างๆปรับลดตามความเหมาะสมของแต่ละภาพ

9. จากนั้นก็อบปี้เลเยอร์ล่าสุดขึ้นมา โดยกด Ctrl+J

10. ปรับโหมดของเลเยอร์เป็นแบบ Soft light จะทำให้ภาพดูสว่างขึ้น
ให้เราปรับค่า opacity ลงอยู๋ในระดับที่เราพึงพอใจว่าจะให้ภาพสว่างขนาดไหนครับ

11. ก็จะได้ภาพที่หน้าใสไร้ริ้วรอยแล้วหล่ะครับ กรณีที่ภาพเบลอไปหน่อย อยากให้มีความชัดมากขึ้้นก็ทำได้โดยการปรับความชัดที่เมนู Filter > Sharpen > Smart Sharpen นะครับ และนี่คือผลลัพธ์ครับ

บทความนี้ขอยอมรับว่าค่อนข้างจะเป็นติวเตอร์เรียลแบบไม่ละเอียดเท่าไหร่นะ ครับ แต่สเต็ปการทำงานก็มีประมาณนี้ครับ ผมอยากฝากไว้สำหรับคนที่ต้องการฝึกใช้โปรแกรมคือ “ต้องลอง” ด้วยตัวเอง หัดปรับแต่ง และประยุกต์เครื่องมือไปเรื่อยๆครับ ผลลัพธ์แบบเดียวกัน อาจจะมีหลายหนทางที่สามารถทำได้ครับ

ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทความนี้จะช่วยเหลือให้หลายๆคนสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับงานของตัวเองได้นะครับ

ปล. ประชาสัมพันธ์ล่วงหน้านิดนึงครับ บักสนกำลังวางแผนจะเปิดอบรม Photoshop For Beginner แบบสอนให้ฟรี ครับ เป็นหลักสูตรสอนการใช้งานโปรแกรมสำหรับผู้เริ่มต้น ซึ่งจะสอนสองวัน เสาร์-อาทิตย์ กำลังเขียนโปรเจ็คและหาสถานที่อยู่ ท่านใดสนใจอยากจะเรียน หรืออยากอาสาร่วมด้วยช่วยกัน ก็บอกได้นะครับ เผื่อเราจะไดสถานที่จัดการเรียนการสอนได้ฟรีและดี ฮ่าๆๆ ประชาสัมพันธ์ไว้ล่วงหน้า ถ้าโปรเจ็คคืบหน้า จะแวะมาอัพเดทเรื่องนี้นะครับ

ขอบคุณที่ติดตามค้าบ

ปล. ใครที่สนใจติดตามเรื่องการแต่งภาพ และเทคนิคด้านการออกแบบ
สามารถกด Like ที่ Facebook Box ด้านบนได้นะครับ เอิ้กๆๆ

Share on Facebook

สุ่มมาให้ลองอ่าน

No related posts.

พิมพ์ดีดเร็วแค่ไหน เค้าคิดยังไงกันนะ

บักสน — Mon, 30 Aug 2010 03:26:16 +0000

เคยเห็นไหมครับ เวลาที่เราจะสมัครงานสักอย่างที่ต้องใช้ทักษะในการใช้คอมพิวเตอร์ บางงานมีการขอข้อมูลความสามารถในการพิมพ์ดีดด้วยนะครับ แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรละว่าเรานั้นพิมพ์ได้เร็วเท่าไหนกัน? สมัยนี้การทดสอบการพิมพ์เร็วไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้วหล่ะครับ เพราะว่ามีเว็บไซต์สำหรับทดสอบความสามารถในการพิมพ์ดีดของเราเยอะแยะมากมาย วันนี้ผมก็จะพาไปรู้จักเว็บไซต์สำหรับทดสอบการพิมพ์ดีดครับ (เป็นการพิมพ์ภาษาอังกฤษนะครับ)

เว็บที่จะพาไปรู้จักก็คือเว็บนี้ครับ http://speedtest.10-fast-fingers.com/

หลักการของเว็บนี้ก็คือจะให้เวลาเราในการพิมพ์ทั้งสิ้น 60 วินาที (หรือ 1 นาทีนั่นแหล่ะครับ) โดยจะจับเวลาเมื่อเราเริ่มพิมพ์ตัวอักษรตัวแรก พอครบ 1 นาทีปุ๊บ ระบบก็จะทำการคำนวณให้อัตโนมัติว่าเราพิมพ์ได้กี่คำต่อนาที กี่อักขระต่อนาที

ทีนี้ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงอยากจะทราบว่า แล้วเค้ามีมาตรฐานในการคำนวณอย่างไรกันว่าไอ้เจ้า 1 คำนี่มันคิดยังไง เช่น ถ้าพิมพ์ is กับคนหนึ่งได้คำว่า technology คนที่ได้พิมพ์คำว่า is ก็สบายกว่าสิ เพราะมีเพียงแค่ 2 ตัวอักษร ในขณะที่คนที่พิมพ์คำว่า technology ต้องพิมพ์ถึง 10 ตัวอักษรถึงจะได้หนึ่งคำ

ในความจริงแล้วนะครับ เค้ามีมาตรฐานก็คือ เค้าจะนับ 5 ตัวอักษรเป็น 1 คำครับ ดังนั้นถ้าเกิดคุณพิมพ์ได้แค่ 2 ตัวอักษร เค้าจะไม่นับให้เป็นคำครับผม ดังนั้นคนที่พิมพ์ technology ก็ต้องได้ 2 คำ เพราะว่ามี 10 ตัวอักษร แม่นบ่?

เอาหล่ะ พอทราบวิธีการคิดแล้วว่า 1 คำเค้านับกันยังไง ทีนี้มาดูวิธีการคิดว่า 1 นาทีเราพิมพ์ได้กี่คำกันครับ

หลักการ

จำนวนคำทั้งหมด (จำได้ไหมครับ 5 ตัวอักษร = 1 คำ) หารด้วยจำนวนนาทีที่ใช้ไป ลบสองเท่าของจำนวนตัวอักษรที่พิมพ์ผิด (ผิด 1 ตัวอักษรถือว่าผิด 1 คำเลยนะครับ)

ตัวอย่าง เช่น พิมพ์ได้ 255 ตัวอักษรในเวลา 1 นาที พิมพ์ผิดไป 3 ที่ ก็จะคำนวณได้ดังนี้ครับ
255/5= 51 คำต่อนาที
พิมพ์ผิด 3 ที่ ต้องคิดเบิ้ลสอง นั่นก็คือ 3*2= 6
เพราะฉะนั้นพิมพ์ดีดเร็วทีได้ก็๕ือ 51-6 = 44 คำต่อนาที นั่นเองครับ ^^

แล้วทำอย่างไรถึงจะพิมพ์ได้ดีขึ้นละ?

“การพิมพ์ได้ดีขึ้นนั้น ต้องพิมพ์ได้เร็วขึ้นและถูกต้องมากขึ้น”

ผมมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆมาฝากสำหรับคนที่ต้องการพิมพ์ดีดให้เร็วขึ้นนะครับ (ผมเองก็ยังพิมพ์ไม่เร็วเท่าไหร่ ต้องฝึกฝนกันเรื่อยๆครับ)

1. สำหรับการพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ ผมแนะนำให้ใช้เทคนิคการพิมพ์สัมผัสจะดีกว่านะครับ เพราะว่าการพิมพ์สัมผัสจะทำให้เราไม่ต้องเสียเวลาก้มๆเงยๆ ดูเอกสาร เมื่อก่อนนั้นผมเองก็พิมพ์โดยการใช้นิ้วจิ้มแป้นพิมพ์ดีดเหมือนกัน แต่ก็ฝึกฝนการพิมพ์ด้วยการสัมผัสจากการเล่น msn ฮ่าๆ (นี่แหล่ะข้อดีของการเล่นแชท ป้าดดดด) สำหรับท่านใดที่อยากจะลองหัดพิมพ์สัมผัสดู เดี๋ยวนี้ก็มีโปรแกรมฝึกพิมพ์ดีดมาให้ลองเล่นกันเยอะแยะเลยนะครับ ลองฝึกดูได้ ก็ไม่เสียหายอะไรเน้อ (เพื่อนผมหลายคนก็พิมพ์สัมผัสได้จากโปรแกรมที่ฝึกสอนนั่นแหล่ะครับ ^^ )

2. การวางตำแหน่งมือและการนั่ง ควรวางอย่างถูกต้อง นั่งตัวตรง เวลาขยับนิ้วพิมพ์ตัวอักษร ควรขยับนิ้วมือไม่ใช่ขยับทั้งแขนทั้งข้อศอก บางคนอาการหนัก ขยับทั้งตัว ฮ่าๆๆ

3. “สมาธิ” คือสิ่งสำคัญนะครับ เดี๋ยวนี้ดีตรงที่การพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ พิมพ์ผิดก็ลบแล้วเริ่มใหม่ได้ ถ้าเป็นสมัยก่อน พิมพ์ผิดก็เสียเวลาหาน้ำยาลบคำผิดมาป้ายออก แต่ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีจะก้าวไปไกล ผมก็คิดว่า การมีสมาธิจดจ่อกับสิ่งที่ทำ ก็ยังสำคัญอยู่เสมอครับ

4. หัดพิมพ์เยอะๆ ฝึกฝนบ่อยๆ การจะทำอะไรได้ดีขึ้น เราต้องอยู่กับสิ่งนั้นๆเยอะๆใช่ไหมละครับ ถ้าอยากจะพิมพ์ได้ดีขึ้น เร็วขึ้น คงจะเป็นไปได้ยาก ถ้าเราไม่เคยฝึกฝนการพิมพ์เลย ดังนั้น จงพยายามฝึกฝนไปเรื่อยๆ แล้วทักษะในการพิมพ์ของเราก็จะดีขึ้นอย่างแน่นอนครับผม

5. เวลากดที่แป้นคีย์บอร์ด ไม่จำเป็นต้องกดแรงแบบกระแทกไม่ยั้ง เพราะแป้นคอมพิวเตอร์เพียงแค่สัมผัสเบาๆ มันก็ติดแล้วหล่ะครับ บางคนชินกับการพิมพ์ดีดสมัยโบราณ พอมาใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ สงสารคีย์บอร์ดเหลือเกิน เพราะพี่แกเล่นกระแทกแป้นเสียงดังฟังชัดยิ่งนัก (คงมันส์ในอารมณ์)

พูดมาเสียเยอะแล้ว ผมก็ไปลองทำแบบฝึกหัดบ้างดีกว่า ดูซิว่าพิมพ์ได้เร็วแค่ไหน สดๆร้อนๆ ตะกี้ครับ

ฝึกพิมพ์ดีดเร็ว

ถือว่าใช้ได้อยู่นะครับ (ปาดเหงื่อ — )

เพื่อนๆละครับ ได้เท่าไหร่กันบ้างเอ่ย เอามาโชว์หน่อยเร๊วววว

Share on Facebook

สุ่มมาให้ลองอ่าน

No related posts.

เว็บไซต์แต่งงาน โดยแอกซอนไอเดีย

บักสน — Mon, 23 Aug 2010 20:48:39 +0000

สำหรับเว็บไซต์แต่งงานนี้ต้องขอขอบคุณพี่ลาสต์ เจ้าของโปรเจ็ค ที่ให้ความไว้วางใจในทีมงานของแอกซอนไอเดียนะครับ เว็บของพี่ลาสต์ต้องการเน้นความเรียบง่าย แต่แฝงความหรูหราไว้ และต้องการโทนสีออกเทาขาว บักสนเลยดีไซน์ให้ออกมาตามสไตล์ที่จะได้เห็นครับ

หากท่านใดสนใจอยากทำเว็บไซต์ หรือต้องการมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง ก็ติดต่อมาได้นะครับ เอิ้กๆๆ

Share on Facebook

เรื่องที่คล้ายกัน

No related posts.

ฝันให้ไกล ก้าวให้ถึง

บักสน — Tue, 17 Aug 2010 02:06:03 +0000

สวัสดีครับพี่น้องทุกๆท่าน สบายดีกันไหมครับ ตอนนี้เสียงฟ้าร้องดังครืมๆ ชวนหลับไหลจริงๆเลย บักสนเองก็กำลังจะไปงีบอยู่พอดี แต่เผอิญเจอเรื่องน่ายินดี เลยนำมาอัพบล็อกเล่าสู่กันฟังครับ

หากใครที่ติดตามอ่านบล็อกของบักสนมานานแล้ว ก็คงจะทราบกันดีนะครับว่า “บักสน” คือชื่อเรียกแทนตัวของผมเอง ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้เลยเนอะ ว่าบักสนต้องมาจากแผ่นดินที่ราบสูงแห่งสยามประเทศเป็นแน่แท้ แผ่นดินที่เต็มไปด้วยเกลือสินเธาว์ ฮ่าๆ บักสนเองก็เป็นคนบ้านนอกคอกนา ใช้ภาษาไทยเป็นภาษา “ที่สอง“ ย้ำอีกครั้งนะครับ บักสนใช้ภาษาไทยเป็นภาษา “ที่สอง” จริงๆ ภาษาแรกของบักสน คือ ภาษา “แคมโบ้” ครับ (มาจาก Cambodian เิอิ้กๆ) แต่บักสนก็เป็นคนไทยที่มีคุณปู่เป็นชาวจีน แต่หน้าตาบักสนนี่สงสัยโครโมโซมคงเกิด crossing over ระหว่างแบ่งเซลล์ หน้าตาเลยไม่ได้เชื้อตี๋มาเลย 555+

บักสนเข้ามา กทม เพื่อมาศึกษาในคณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาคณิตศาสตร์ สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ครับ ตอนนี้บักสนทำงานเป็นเว็บโปรแกรมเมอร์ครับ

เอ๊ะ แล้วจะเล่าประวัติตัวเองให้คนอื่นฟังทำไมเนี่ย 55+

เรื่องที่น่ายินดีที่ผมอยากเล่าสู่กันฟังวันนี้ก็คือ ระหว่างที่ผมกำลังจะไปนอน ผมก็เปิดเว็บไซต์จีนที่รวบรวมผลงานกราฟิกจากทั่วทุกมุมโลกมาจัดแสดงเพื่อ สร้างแรงบันดาลใจให้กับนักออกแบบท่านอื่นๆ ซึ่งผมก็เปิดดูตามปกติ ระหว่างที่กวาดสายตาดูคร่าวๆอยู่นั้น ผมก็สะดุดกับผลงานชิ้นหนึ่ง เอ… มันดูเหมือนผลงานผมเลยแฮะ ผมเลยดูข้อความด้านล่างรูปภาพว่าเขียนว่ายังไง และผมก็เจอกับคำนี้ครับ

泰国phraisohn插..

เห้ย!!! นั่นมันชื่อผมนี่ โอ๊ะะะะะ ผลงานของผมได้รับเลือกให้เป็นผลงานสร้างแรงบันดาลใจด้วยเหรือครับเนี่ย ผมรีบใช้ Google แปลทันที>> Thailand phraisohn Artworks

คลิกดูผลงานบักสน http://68design.net/Appreciate/Illustrator/52332-1.html

เป็นผลงานจากประเทศไทย สร้างสรรค์ผลงานโดยบักสนเองครับ!!

บักสนเองก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจครับ ที่ผลงานของตัวเองได้รับเลือกไปจัดแสดงถึง 13 ผลงาน ดีใจมากครับ

จริงๆแล้ว ผลงานของผมนั้นได้รับเลือกไปเผยแพร่ในเว็บกราฟิกดังๆของจีนมาแล้ว 3 เว็บไซต์ และเว็บไซต์กราฟิกนานาชาติ 1 เว็บไซต์ ซึ่งบักสนเองก็ได้รับเสียงตอบรับค่อนข้างดีครับ มีคนติดต่อมาจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น ได้สร้างสรรค์งานมากขึ้น และผลงานที่เป็นรูปธรรมตอนนี้คือ หน้ากากไอโฟน 4 ที่วางแผงอยู่ที่ประเทศจีนมีลายที่สร้างสรรค์โดยผมเอง 3 ลายครับ ไม่แน่อาจจะได้เห็นวางแผงในไทยบ้างก็ได้นะครับ
วันก่อน เดินผ่านร้านขายของ ก็เห็นผลงานที่ผมสร้างสรรค์ขึ้นมาวางจำหน่ายด้วย ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกันครับ ประมาณว่า เอ๊ะ นี่ผลงานที่ตูทำนี่หว่า ฮ่าๆๆๆ ซึ่งหลายตัวเป็นผลงานที่ผมสร้างขึ้นมา แต่ต้องส่งไปให้บริษัทผู้ว่าจ้างที่ต่างประเทศ เพื่อไปผลิตเป็นตัวผลิตภัณฑ์ที่นั่น แล้วก็ส่งขายไปทั่วโลก รวมทั้งเมืองไทยด้วย ^_^

เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา บักสนก็ได้รับการติดต่อมาจากสำนักพิมพ์หนังสือต่างประเทศ ติดต่อมาสอบถามเพื่อขอนำผลงานไปตีพิมพ์ลงในหนังสือเล่มใหม่ ซึ่งจะตีพิมพ์สองภาษาคือ มีภาษาอังกฤษ กับภาษาจีน ชื่อหนังสือก็คือ Comprehensive Pattern Design ครับ กำหนดการจะวางแผงในเดือนตุลาคมนี้ จัดจำหน่ายใน China (mainland), Hong Kong, Taiwan, Europe, North America and South-East Asia ครับ เป็นหนังสือที่รวบรวมผลงานออกแบบจากดีไซน์เนอร์ทั่วโลกครับผม

แต่ก็ต้องดูกันอีกที ว่าผลงานผมจะได้ตีพิมพ์หรือเปล่า แหะๆ แต่ก็ถือว่าเป็นโอกาสอันดีเนอะที่อย่างน้อยก็มีคนติดต่อมาหาเรา

ที่เล่าให้ฟังในวันนี้ ไม่ได้มีเจตนาในการอวดอ้างตัวแต่อย่างใดนะครับ แต่ผมเขียนขึ้นมา เพื่อเผื่อว่าจะช่วยเป็นแรงผลักดันสร้างสรรค์แรงบันดาลใจให้ใครบางคนได้บ้าง ผมเขียนขึ้นต้นด้วยประวัติของตัวเองก็เพื่อจะสื่อให้เห็นว่า ผมเองก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ที่คงไม่อยากจะเชื่อว่า เด็กบ้านนอกคนนี้จะมีผลงานได้ปรากฎในเวทีต่างประเทศ

ผมเชื่อในเรื่องความฝันครับ แต่เราต้องไม่ฝันแบบลมๆแล้งๆ ฝันแล้วต้องพยายามก้าวไปให้ถึงฝันนั้น ในตอนนี้ผมเองก็ได้ก้าวไปหาความฝันของผมเช่นเดียวกันครับ “ฝันให้ไกล แล้วก้าวไปให้ถึง”

มาก้าวไปหาความฝันที่เราฝันไว้พร้อมๆกันนะครับ ^__^

Share on Facebook

เรื่องที่คล้ายกัน

No related posts.

จะใช้เมนู drop down menu ตอนไหนดีนะ

บักสน — Fri, 13 Aug 2010 19:18:06 +0000

การใช้ เมนู Drop down เมนูเป็นสิ่งที่ดีมากๆถ้าหากว่าคุณใช้อย่างถูกต้อง ซึ่งนั่นก็คือ ถ้ามีตัวเลือกให้ผู้ใช้งานเลือกอยู่ระหว่าง 7-15 ตัวเลือก การใช้ drop down menu ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีมากๆเลยหล่ะครับ เพราะว่าเราสามารถประหยัดพื้นที่ในการแสดงข้อมูลลงไปได้มากเลยทีเดียว

แต่ถ้าหากว่าว่าเว็บไซต์ของคุณมีลิสต์เมนูให้เลือก “เยอะมากๆ” (เกิน 15 ตัวเลือก) หรือว่า “น้อยโคตรๆ” (น้อยกว่า 7) การเลือกใช้เมนู drop down ก็ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ครับ

Drop-down lists กับตัวเลือกที่มากเกินควร

เมื่อตัวเลือกมีมากกว่า 15 ตัวเลือก จะทำให้ผู้ใช้งานใช้งานลำบากในตอนแสกนหาตัวเลือกที่ต้องการครับ บางคนอาจจะต้องเลื่อนลิสต์เมนูลงมาเพื่อหารายการที่ต้องการเลือก ซึ่งนอกจากจะทำให้การใช้งานช้าแล้ว ยังทำให้ดูไม่สะดวกกับผู้ใช้งาน
ตัวอย่างที่เห็นได้ทั่วไปในการเลือกใช้เมนูลิสต์ที่มีตัวเลือกมากมายนี้ คงหนีไม่พ้น ตอนที่ต้องเลือก “ประเทศ” นั่นเองครับ เพราะว่ามีประเทศในโลกนี้มากกว่า 100 ประเทศแน่นอน ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะค้นหาประเทศที่ต้องการได้โดยง่ายโดยการใช้ drop down เมนู

ตัวอย่างเว็บอเมชอน ที่ใช้ drop down menu list ที่เป็นรายชื่อประเทศมากมายก่ายกอง ทำให้การค้นหายากมาก ทางที่ดีควรใช้ระบบ auto complete จะดีกว่า

ในฐานะผู้ใช้งาน อย่างแรกคุณต้องสังเกตก่อนว่าเมนูนั้นเรียงลำดับด้วยรูปแบบอย่างไร เช่นจะเรียงตามตัวอักษรหรือว่าเรียงด้วยวิธีอื่น เป็นต้น จากนั้นเราก็ต้องทำการแสกนหาข้อมูลที่เราต้องการ ซึ่งถ้ายังไม่เจอก็อาจต้องเลื่อนเมนูลงมาอีก ซึ่งนี่ทำให้การใช้งานดูช้าและยุ่งยากมากๆ จริงๆแล้วเนี่ย ระหว่างการศึกษาเกี่ยวกับการใช้งานเมื่อเร็วๆมานี้ หนึ่งในผู้ทดสอบของเราเกิดความสับสนเมื่อเขาต้องเลื่อนเมนูลงมาเพื่อเลือกประเทศทีต้องการ แม้ว่าประเทศเหล่านั้นจะถูกเรียงลำดับตามตัวอักษรก็ตาม
ในกรณีนี้เราควรมาใช้เทคนิคที่เรียกว่า auto complete จะดีกว่าครับ เพราะว่าการเลือกประเทศของตัวเองเนี่ย ผู้ใช้งานเขาก็รู้อยู่แ้ล้วแหล่ะว่าตัวเองอยู่ประเทศไทย แทนที่จะต้องมานั่งดูรายชื่อประเทศใน drop down menu ก็ควรให้ผุ้ใช้พิมพ์ข้อมูลลงไปจะดีกว่า เช่นพิมพ์ Th ระบบก็จะแนะนำ Thailand ให้อัตโนมัติเป็นต้น

Drop-down lists กับตัวเลือกที่น้อยเกินไป

ถ้าหากว่าเรามีตัวเลือกให้เลือกน้อยกว่า 7 ตัวเลือก การใช้เมนู drop down นั้นดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่นะครับ เพราะว่าข้อมูลมันน้อยเกินไป ถ้าหากใช้เมนู drop down ก็จะทำให้ผู้ใช้งานต้องเสียเวลามานั่งคลิกเพื่อดูว่ามีตัวเลือกอะไรบ้าง

ในกรณีที่ตัวเลือกเราน้อยกว่า 7 ตัวเลือก ทางที่ดีควรใช้ radio buttons ดีกว่าครับ เพราะว่าผู้ใช้งานจะได้กวาดสายตาดูได้ทันทีว่ามีัตัวเลือกอะไรบ้างนะที่ตรงกับสิ่งที่เค้าต้องการจะเลือก โดยไม่ต้องมาเสียเวลาคลิกเมนูเพื่อดูว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่ หุๆ

ในเว็บ Yahoo! คุณต้องเลือกเพศของตัวเองจากเมนู drop down (ผู้ใช้งานต้องคลิกถึง 2 ครั้ง แทนที่จะคลิกเพียงแค่ครั้งเดียว) การใช้ปุ่มตัวเลือกแบบ radio buttons จะเหมาะสมกับการใช้งานมากกว่า

เป็นอย่างไรกันบ้างครับ อ่านแล้วหวังว่าคงมีประโยชน์บ้างนะครับ อย่าลืมนำไปปรับใช้กันนะครับผม

Share on Facebook

เรื่องที่คล้ายกัน

No related posts.

เว็บองค์กรเพื่อสาธารณะ ไม่แสวงหากำไร สวยๆ

บักสน — Thu, 05 Aug 2010 19:11:20 +0000

ขอบคุณต้นฉบับ http://thinkdesignblog.com/inspiration-beautiful-non-profit-organization-websites.htm

Share on Facebook

เรื่องที่คล้ายกัน

No related posts.

เว็บเพจที่ดีควรเป็นอย่างไร

บักสน — Mon, 02 Aug 2010 20:39:29 +0000

ฮาโหลๆ สบายดี? (ทักทายเป็นภาษาลาว) ผมมักจะเจอคำถามจากคนรอบข้างบ่อยมากๆเกี่ยวกับการทำเว็บไซต์ หลายคนอยากจะมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง ทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าจะทำเกี่ยวกับอะไร ขอแค่ว่า “มีไว้ก่อน พ่อสอนไว้” คำถามที่มักจะเจอบ่อยๆก็คือ ทำเว็บแต่ละเว็บนี้แพงป่าวว่ะ ราคาเท่าไหร่ เห้ยทำไมราคามันสูงขนาดนั้น หรือไม่ก็ เมิงทำให้ตูฟรีได้ป่าว ฮ่าๆ ผมเชื่อว่าคนที่อยู่ในวงการทำเว็บก็น่าจะเจอคำถามนี้กันแทบจะทุกคน

สำหรับคนที่อยากจะมีเว็บเพจ เป็นของตัวเองนะครับ หรือจะเรียกว่า เว็บไซต์ ก็ได้ ผมมีคำแนะนำเล็กๆน้อยๆสำหรับการเตรียมตัวสร้างเว็บเพจ หรือสำหรับใครที่มีเว็บเพจอยู่แล้วก็ลองพิจารณาดูนะครับว่า เว็บเพจของเราดีพอแล้วหรือเปล่านะ ไปดูกันเลยดีกว่าคับ

———————————————————————–

การออกแบบเว็บหน้าเว็บเพจเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ เพราะว่าเป็นอย่างแรกที่คนเข้าเว็บไซต์ของคุณจะเห็น ถ้าเกิดเว็บไซต์ของเราออกแบบได้ดี หรูหรา ดูมีความเป็นมืออาชีพ และโหลดได้เร็วทันใจ ก็ย่อมทำให้คนเข้าเยี่ยมชมเว็บอยากจะดูเว็บของเรามากขึ้น (อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผู้เยี่ยมชมปิดหน้าเว็บเราหนีไปก่อน เพราะโหลดช้ามาก ไม่ทันใจ หุๆ)
ต่อจากนี้คือแนวทางในการออกแบบเว็บเพจ ที่จะช่วยให้เว็บเพจของคุณดูเป็นระเบียบและเป็นมิตรต่อผู้เข้าชมด้วย…

ง่ายๆเข้าไว้

สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่คุณพึงตระหนักไว้เลยเมื่อจะออกแบบเว็บเพจ นั่นก็คือ “่ง่ายเข้าไว้” คุณไม่จำเป็นต้องไปเน้นกราฟิกแนวแฟนซี หรือใช้ Flash อลังการงานสร้าง หรือพวก Javascript pop up เด้งดึ๋ง หรือพวกอักษรเลื่อนไปมา หรือพวกข้อความที่เป็นประเภทเลื่อนขึ้นๆลงๆ ดูแล้วตาลาย

ทั้งหมดที่คุณ “จำเป็น” ต้องมี ก็คือโลโก้ที่ดูมีความเป็นมืออาชีพ มีเมนูที่หาง่ายใช้งานง่าย ลิงค์หาได้สะดวก สามารถย้อนกลับไปดูหน้าที่ผ่านมาได้ เหตุผลก็เพราะเราต้องสร้างความประทับใจแก่ผู้เข้าเยี่ยมชม เพราะเว็บเราควรจะสวยและใช้งานได้ง่ายถึงจะครบสูตร ถ้าสวยอย่างเดียวแต่ใช้งานยากมาก ก็จะกลายเป็น “สวยแต่รูป จูบไม่หอม” แทน
พยายามทำให้ขนาดหน้าเว็บเพจ เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งก็หมายความว่าต้องใช้โลโก้ขนาดเล็ก และรูปภาพขนาดเหมาะสำหรับใช้งาน ไม่มีใครอยากจะรอหน้าเว็บให้ดาวน์โหลดเกิน 30 วินาทีหรอกคับ ถ้าถึง 30 วินาทีแล้วผู้ใช้งานน้อยคนที่ยังจะอยากดูหน้าเว็บเราต่อ

เมื่อดีไซน์เว็บเพจ พยายามหลีกเลี่ยงการใช้คำสั่ง table ซ้อนกันหลายชั้น (ตารางซ้อนตารางซ้อนตาราง) และอย่าใช้ table ยาวๆ เพราะว่ามันจะกินเวลาในการดาวน์โหลดอย่างมาก จงใช้ตารางแบบเป็นแถวๆ ไปดีกว่า ซึ่งจะทำให้หน้าเว็บโหลดได้เร็วมากยิ่งขึ้น และระหว่างที่ข้อมูลแรกถูกโหลดขึ้นมา หากต้องมีการรอข้อมูลชุดต่อไป ก็ควรพยายามหาอะไรให้ลูกค้าได้อ่านฆ่าเวลา

เขียนข้อมูลที่มีประโยชน์

คนท่องเว็บส่วนใหญ่จะใช้เว็บเพื่อหาข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อเค้าจริงๆ ดังนั้นเราต้องแน่ใจว่าผู้ที่เข้ามาอ่านเนือ้หาในเว็บเราจะได้ประโยชน์จากสิ่งที่เราเขียนจริงๆ
ในการออกแบบเว็บเพจนั้นสิ่งที่สำคัญมากๆมีทั้งเนื้อหาและรูปภาพประกอบ สิ่งเหล่านี้จะเป็นสิ่งแรกที่ผู้เข้าชมเว็บไซต์ของคุณจะมองเห็น
ข้อมูลที่สำคัญมากๆควรจะโดดเด่น เห็นง่าย อ่านง่าย ไม่ใช่เป็นน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง อ่านไปสิบย่อหน้า กว่าจะหาใจความสำคัญเจอก็เลื่อน scroll bar ลงไปเป็นพรืด คนท่องเว็บจะเลื่อนหน้าจอลงไปอ่านข้อมูลที่เราเขียน ก็ต่อเมื่อเค้าสนใจในเนื้อหาของเราเท่านั้น

หน้าหลัก

สำหรับหน้านี้เปรียบไปก็เสมือนเป็นห้องรับแขกสำหรับต้อนรับผู้มาเยือน ดังนั้นในหน้านี้ก็ควรจะมีแต่สิ่งที่จำเป็น มีการแสดงลิงค์ในเว็บโดยจัดเป็นหมวดหมู่และสามารถเข้าถึงเนื้อหาภายในเว็บได้ง่าย
ต้องแน่ใจว่าหน้าหลักของเว็บไซต์ของเราแสดงถึงความเป็น “ตัวตน” ของเว็บเราได้ทันที ผู้่ท่องเว็บควรจะรู้ได้ทันทีว่า เว็บไซต์ของเราเป็นเว็บเกี่ยวกับอะไร และกำลังนำเสนออะไรต่อพวกเขา คุณต้องตอบโจทย์เหล่านี้ให้ได้ และต้องทำให้ได้ด้วยนะครับ ไม่งั้นถ้าคนท่องเว็บเข้ามาเจอเว็บเราแล้วไม่รู้ว่าเป็นเว็บเกี่ยวกับอะไร เดี๋ยวเค้าก็คลิกปิดหน้าเว็บไปเลย แล้วจะเสียใจนะจ๊ะ

Headlines

เริ่มต้นข้อมูลในเว็บเพจด้วย headlines เสมอนะครับ เพราะว่าทุกคนอ่านมันแน่ๆ พยายามออกแบบเว็บเพจที่แสดง Headlines ได้โดดเด่น สะดุดตาผู้อ่าน เพื่อจูงใจให้ผู้่อ่านอยากอ่านเนื้อหาที่เป็นรายละเอียดมากขึ้น
ตัวหนา เป็นการสร้างความโดดเด่นให้กับข้อความนั้นๆ ใช้ตัวเอียง เพื่อต้องการเน้นย้ำ นอกจากนี้ตัวเอียงยังช่วยสื่อถึงการสื่อสารแทนเสียงได้ด้วย

ออกแบบเว็บเพจให้อ่านง่าย

เมื่อออกแบบเว็บไซต์ ไอเดียที่ดีในการออกแบบก็คือ พยายามหลีกเลี่ยงการใช้ข้อความยาวพรืดประมาณว่าจากขอบจอซ้ายสุดขอบจอขวา การอ่านข้อมูลในเว็บต่างจากการอ่านหนังสือนะครับ การใช้ text ที่ยาวมากๆ จะทำให้การอ่านลำบากขึ้น การอ่านในเว็บ text ความยามพอเหมาะ แล้วตัดบรรทัดใหม่ ทำให้อ่านง่ายกว่าการอ่านข้อมูลยาวมากๆในแนวนอน
คุณสามารถควบคุมความยาวของข้อความในเว็บได้โดยการสร้างตาราง HTML ขึ้นมาซึ่งมีการกำหนดขนาดความกว้างของ pixels แทนที่จะเป็นชนิด percents ความกว้างของตารางที่เหมาะสมสำหรับการอ่านคือจะยาวระหว่าง 60-70 ตัวอักษร(ภาษาอังกฤษ) หรือประมาณ 400-500 pixels อีกอย่างที่ต้องจำให้ขึ้นใจก็คือการออกแบบเว็บเพจควรจะให้อ่านง่ายในทุกๆหน้าจอแสดงผล ไม่ว่าจะเป็นจอ wide หรือจอทั่วไป จอเล็ก หรือจอใหญ่ ฮ่าๆๆ

เวลาเขียนเนื้อหา อย่าให้ย่อหน้ายาวมากนะครับ แต่ละย่อหน้าไม่ควรเกิน 3-4 ประโยค คนอ่านเว็บไม่มีเวลาพอที่จะอ่านเนื้อหายาวเป็นหางว่าวแน่ๆ อีกทั้งการที่ย่อหน้าไ่ม่ยาวเกินไปจะทำให้ดูอ่านง่ายมากกว่าย่อหน้ายาวเหยียดครับ

ถ้าคุณใช้ text ควบคู่กับรูปภาพ พยายามใช้สีที่ contrast กัน และภาพฉากหลังก็ควรจะเบลอ พยายามลดขนาดของรูปภาพลง เพื่อที่เว็บไซต์ของคุณจะได้โหลดเร็วขึ้น

เป็นอย่างไรกันบ้างครับสำหรับคำแนะนำเล็กๆน้อยๆนี้ ลองนำไปใช้ดูนะครับ

Share on Facebook

สุ่มมาให้ลองอ่าน

No related posts.

หนึ่งในความภาคภูมิใจของบักสน

บักสน — Mon, 02 Aug 2010 20:11:45 +0000

สวัสดีครับทุกๆคน วันนี้เป็นวันที่ผมมีเรื่องราวดีๆอยากจะมาเล่าสู่กันฟังครับ ช่วงนี้เป็นช่วงที่บักสนเองเจอแต่สิ่งตื่นเต้น มีหลายเรื่องจะเล่าสุ่กันฟังมากมายเสียเหลือเกินครับ แต่ไว้ค่อยๆเล่าทีละเรื่องดีกว่านะครับ ฮ่าๆ

เมื่อวานนี้ (วันที่ 2 สิงหาคม 2010) ผมได้รับอีเมลล์ฉบับหนึ่งจาก Editor ของสำนักพิมพ์ China liaoning science and technology press editor เนื้อหาในอีเมลล์ก็ประมาณว่า อยากจะขอนำผลงานของผมไปตีพิมพ์ในหนังสือของเขา ที่ื่ชื่อว่า Comprehensive Pattern Design ครับ ผมเองก็ดีใจที่มีคนติดต่อมา อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ชื่นชอบในผลงานที่เราสร้างสรรค์ ดีใจมากๆเลยครับ แต่ยังไม่ได้คุยรายละเอียดกันมากนัก

ผมได้สอบถามเค้าไปว่า แล้วรู้จักผลงานผมได้อย่างไร เค้าก็ตอบกลับมาว่าเค้าได้เห็นผลงานผมในเว็บไซต์แห่งหนึ่ง ซึ่งเค้าก็ให้ url เว็บมา แต่แบบว่าผมไม่เคยนำผลงานไปลงที่เว็บนั้นเลย (เป็นเว็บจีน) ผมก็เลยแวะไปดูอ่านภาษาจีนไม่ออกหรอกครับ ใช้ google นำทาง ฮ่าๆ แล้วก็เห็นชื่อผมแว้บๆครับ โอ้ววว

และจากการสำรวจดูอย่างคร่าวๆ จะเห็นว่าผลงานที่เค้านำมาลงนั้น จะลงไม่เยอะแฮะ อย่างหมวดหมู่ Graphic Design work นั้นก็ลงเฉลี่ยแล้ว วันหนึ่งจะมีผลงานได้ลงเว็บนี้แค่ 1 ผลงาน และงานของผมก็ได้แสดงในเว็บนี้เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2010 ครับ ถือเป็นเืรื่องน่ายินดีที่ผลงานผมได้รับเลือกลงด้วยครับ แหะๆ

ลิงค์ผลงานผมคือ http://www.3visual3.com/pm/07200016.htm ลองแวะไปดูได้นะครับ

Share on Facebook

เรื่องที่คล้ายกัน

ฝันให้ไกล ก้าวให้ถึง (0)

No related posts.

จุฬาฯ ในวันเก่าๆ ภาพที่เราอาจจะยังไม่เคยเห็น

บักสน — Sat, 31 Jul 2010 19:17:56 +0000

ภาพเหล่านี้ได้รับมาจากรุ่นพี่เก่า รุ่นอาวุโสครับ เห็นว่า
หาดูได้ยาก เด็กจุฬาฯบางคนอาจจะยังไม่เคยเห็น เลยเอามาแบ่งปันกันดู

ตึกจักรพงศ์อีกมุมหนึ่ง ปัจจุบันเป็นที่ตั้งหอประวัติจุฬาฯ อยากเห็นภาพเก่าๆเชิญที่ตึกนี้คับ

ตึกวิทยาศาสตร์ … ปัจจุบันก็มีอีกหลายตึกขึ้นมารายล้อม แหะๆ

และภาพนี้ครับ เด็ด!!เป็นภาพการออกแบบตึกคณะอักษรศาสตร์ หรือเทวาลัย
ดูแบบร่างนะครับว่าร่างไว้ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่เนื่องจากงบประมาณมีจำกัด
เลยได้เท่าที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน…และสังเกตดูว่าใช้ชื่อว่า University of Siam
ซึ่งเป็นชื่อแรกๆที่มีการคิดไว้…

การออกแบบตึกอักษรศาสตร์

ภาพถ่ายทางอากาศ 15พฤศจิกายน 2463

ภาพถ่ายทางอากาศ 6 ธันวาคม 2466

วันเสด็จพระราชดำเนินวางศิลาพระฤกษ์ “ตึกมหาวิทยาลัย” เมื่อ ๓ มกราคม ๒๔๕๘

ภาพที่เอามาโพสต์วันนี้ เคยเห็นกันแล้วกี่รูปคับ ??

Share on Facebook

สุ่มมาให้ลองอ่าน

No related posts.

บันทึกประวัติศาสตร์ ภาพสงครามเวียดนาม

บักสน — Sat, 31 Jul 2010 18:15:55 +0000

กองทัพสหรัฐไปถึงเวียดนามในปี 1965 จากนั้นใช้เวลาร่วม 10 ปีกว่าสงครามเวียดนามจะสงบลง วันนี้ผมมีภาพถ่ายประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเหตุการณ์ในช่วงสงครามเวียดนามมาฝากครับ

ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ปี 1963 เป็นภาพของพระสงฆ์ที่ชื่อ Quang Duc ทำการเผาตัวเอง มรณภาพในตอนนั้นเลยหล่ะครับ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดบนถนนในเมืองไซง่อน เพื่อต่อต่อการรุกรานพระพุทธศาสนาที่เกิดจากรัฐบาลเวียดนามใต้ (ถ่ายภาพโดย Malcolm Browne)

ภาพวันที่ 6 เดือนมกราคม 1964 ทหารเวียดนามใต้ใช้ปลายกริชทำร้ายชาวนาที่ถูกสงสัยว่ากำลังปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับการเคลื่อนกองกำลังของกองโจร Viet Cong เนื่องจากให้ข้อมูลไม่ชัดเจน (ช่างภาพ Horst Fass)

ภาพถ่ายวันที่ 19 มีนาคม 1964 เป็นภาพที่น่าสลดใจมาก เป็นภาพของพ่อที่กำลังอุ้มศพลูกชาย (ช่างภาพ Horst Fass)

ภาพถ่ายเดือนมีนาคม 1965 แสดงให้เห็นถึงเฮลิคอปเตอร์ของสหรัฐกำลังกระหน่ำยิงปืนลงมาตามแนวต้นไม้ เพื่อป้องกันกองทัพเวียดนามใต้ ในการเข้าไปบุกโจมตีค่ายกองโจร Viet Cong ที่ตั้งอยู่ห่างเมือง Tay Ninh ในทางเหนือห่างออกมา 18 ไมล์ และอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้เมืองไซง่อน ใ้กล้ๆกับชายแดนกัมพูชา (ช่างภาพ Hort Fass)

ภาพวันที่ 25 เืดือนกันยายน 1965 ทหารพลร่มของกองทัพใหญ่ที่สองของอเมริกา กองพันพลร่มชูอาวุธไว้เหนือศีรษะในระหว่างที่กำลังกำลังข้ามแม่น้ำท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา เป็นเหตุการณ์ขณะค้นหาตำแหน่งกองโจร Viet Cong ในพื้นที่ป่าของเมือง Ben Cat เวียดนามใต้ (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพถ่ายวันที่ 18 มิถุนายน 1965 นายทหารไม่ทราบชื่อของเมกา สวมหมวกที่เขียนว่า “War is Hell” บนหมวกของเขาเอง (ช่างภาพ Horst Fass)

ภาพถ่ายวันที่ 1 มกราคม 1966 สตรีและเด็กหมอบลงในคลอง เป็นช่วงที่มีการ take over จาก Viet Cong ที่เมือง Bao Trai อยู่ห่างจากเมืองไซง่อนออกไปทางใ้ต้ประมาณ 20 ไมค์ (ช่างภาพ Horst Fass)

ภาพถ่ายเดือน มกราคม 1966 เจ้าหน้าที่แพทย์ของกองกำลังทหารม้าจาก Richmond, Va. มองด้วยสายตาข้างเดียวขณะที่เขากำลังรักษาคนบาดเจ็บ เป็นภาพในช่วงที่มีการปะทะกันระหว่างกองทัพอเมริกาและเวียดนามเหนือและกองโจร Viet Cong (ช่างภาพ Henri Huet)

ในวันที่ 21 กันยายน 1966 ภาพนี้ถูกถ่ายขึ้น ซึ่งเป็นภาพของ กองทัพ U.S. Marines ได้โผล่ออกมาจากหลุมเพลาะในช่วงเช้าหลังจากที่มีการปะทะกันตลอดสามของสงครามเวียดนาม (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพนี้ถูกถ่ายในเดือน เมษายน 1969 สตรีเวียดนามใต้กำลังคร่ำครวญต่อศพสามีของนาง นอกจากศพนี้แล้วยังมีศพคนอื่นๆใกล้กันอีก 47 ศพ ใกล้ๆเมือง Hue ประเทศเวียดนาม (ช่างภาพ Horest Fass)

ภาพนี้ถูกถ่ายในวันที่ 15 มิถุนยน 1967 เป็นเหตุการณ์ของเหล่าทหารอเมริกันเบียดเสียดกันอยู่ในแอ่งที่เกิดจากระเบิด และกำลังค้นหาต้นตอการยิง snipers ที่ยิงมายังพวกเขา ระหวา่งการต่อสู้ใน Phuoc Vinh, ทางเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองไซง่อน ในสงครามเวียดนามโซน D (ช่างภาพ Henri Huet)

บันทึกภาพในในปี 1966 เป็นภาพของศพทหารพลร่มอเมริกันถูกฆ่าระหว่างการต่อสู้ในป่าแถบชายแดนกัมพูชา ศพกำลังถูกนำขึ้นไปยังเฮลิคอปเตอร์ ภาพนี้เป็นเหตุการณ์สงครามเวียดนาม โซน C (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพนี้ถ่ายในปี 1966 เป็นภาพของ Lacey Skinner นายทหารจาก Birmingham, Ala. กำลังคลานไปตามทุ่งนาที่มีแต่โคลน เพื่อหลีกเลี่ยงกระสุนของ Viet Cong ที่ยิงกระหน่ำเข้ามา ใกล้ๆกับเมือง An Thi ในเวียดนามใต้ (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพนี้ถ่ายในวันที่ 17 เดือนมิถุนายน 1967 เป็นภาพที่นายแพทย์ Jame E. Callahan จาก Pittsfiled, Mass. กำลังรักษาทหารอเมิรกันที่ได้รับบางเจ็บที่ศีรษะเนื่องจากกระสุนถูกยิงทะลุหมวกนิรภัยของเขา ระหว่างการยิงกันกับกองทัพ Viet Cong ซึ่งมีการปะทะกันยาวนานถึง 3 ชั่วโมง ในโซน D ห่างจากเมืองไซง่อนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 50 ไมค์ (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพในปี 1966 กองกำลังเฮลิคอปเตอร์ถูกส่งมาสนับสนุนกองกำลังภาคพื้นดินของอเมริกา บินไปยังพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองไซง่อน (ช่างภาพ Henri Huet)

เดือนมิถุนายน 1967 นายแพทย์ Jame E. Callahan กำลังมองมา ขณะที่พยายามผายปอดเพื่อยื้อชีวิตให้กับนายทหารที่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนักในสงครามทางตอนเหนือของเมืองไซง่อน ในเดือนมิถุนายน 1967 (ช่างภาพ Henri Huet)

ภาพเหตุการณ์วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1968 ทหารเวียดนามใต้ นาย Nguyen Ngoc Loan หัวหน้าตำรวจแห่งชาติ ยิงศีรษะผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคนของ Viet Cong นั่นก็คือนาย Nguyen Van Lem หรืออีกชืื่อหนึ่งคือ Bay Lop (ช่างภาพ Eddie Adams)

วันที่ 8 มิถุนายน 1972 เด็กสาววัยเก้าขวบ Kim Phuc (คนกลาง) กำลังวิ่งอย่างหมดแรง ใกล้ๆเมือง Trang Bang หลังจากมีการจู่โจททางอากาศ (ช่างภาพ Nick Ut)

เห็นภาพเหตุการณ์แล้วก็รู้สึกเศร้าสลดใจนะครับ ชีวิตที่ต้องสูญเสีย โดยไร้ซึ่งประโยชน์ อดีตเป็นบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ ขอภาวนาให้ต่อจากนี้ต่อไปโลกของเราจงมีสันติภาพด้วยเถิดครับ

ขอบคุณแหล่งข้อมูลภาษาอังกฤษ http://www.stumbleupon.com/su/1Nj8tk/blogs.tampabay.com/photo/2010/04/the-vietnam-war-ended-on-april-30-1975-23-images.html

Share on Facebook

สุ่มมาให้ลองอ่าน

No related posts.